ment_handplantje

Je kan beter met de wind mee varen
dan er tegen in roeien.

De eik en het riet

Af en toe ontmoet ik mensen, die hun standpunt in een conflict vasthouden. Sommige mensen doen dit ten koste van alles, ook als ze er zelf last van hebben. De ander heeft schuld aan alles! Hierbij nemen ze het zelfs voor lief als het aan hun gezondheid knaagt. Ik vertel deze (vaak verbitterde) mensen graag het verhaal van de eik en het riet om hen aan het denken te zetten en hen de mogelijkheid te geven een andere keuze te maken.
Er was eens een eik, die in de wei naast een rivier stond. Deze eik was al erg oud en daarom al meters hoog. Van heinde en verre kon men deze eik zien staan. Zijn takken stonden als armen hoog in de lucht te zwaaien. Het leek alsof niets maar dan ook niets deze eik kon deren.
Onder deze eik, naast de rivier groeide het riet. Het riet, dat daar ook al jaren stond werd door iedere windvlaag heen en weer gezwiept waarna het zich weer oprichtte en weer door de wind naar beneden werd geblazen.
De eik daarentegen bleef altijd rustig staan. Hij had al vele keren de wind om zich heen gevoeld. Hij keek wel eens naar beneden naar het riet en zag dan, dat het riet door elke windvlaag een buiging maakte. Het leek wel eens of de eik zich boven het riet verheven voelde.
Op een dag kwam de herfst. Deze herfst was niet zoals de vorige herfst. Deze herfst was namelijk de zwaarste herfst in honderd jaar tijd. De wind waaide zo hard, dat de dunnere takken van de eik begonnen te breken en van de eik vielen. De eik bleef hier echter rustig onder. Hij was immers de eik. Het riet daarentegen zwiepte bij elke windvlaag heen en weer. Keer op keer moest het riet zijn hoofd buigen om zich vervolgens weer op te richten om daarna weer naar beneden te worden geduwd. Toen de winden van de herfst nog sterker werden, begonnen enkele grotere takken van de eik te breken waardoor er kleine scheuren in de eik ontstonden. Ondanks dit leek het de eik niet te deren en daarom bleef de eik fier en trots omhoog staan. Het riet, ja je raadt het al. Het riet werd door elke windvlaag krachtig naar beneden gezwiept en zodra deze weer wou opstaan werd dit onmiddellijk beloond door een volgende windvlaag, die het riet weer naar beneden duwde.
Toen kwam de winter. Ook dit was geen gewone winter. Dit was de strengste winter sinds eeuwen. Eerst kwam de sneeuw. De sneeuw viel op de takken van de eik en stapelde zich centimeters dik op. De takken, die door de wind al waren aangetast konden de vele kilo’s niet meer houden en begonnen te breken. Ook op het riet viel de sneeuw. De koppen van het riet werden door het gewicht van de sneeuw tot bijna tegen de grond geduwd, waarna de sneeuw van het riet afviel, het riet zich weer oprichtte en de volgende sneeuw hem weer naar beneden duwde.
Na de sneeuw kwam de vorst. De vorst drong in de bast van de eik en deed daar zijn vernietigende werk. De vorst drong steeds dieper de boom in. Het riet leek geen last van de vorst te hebben. Zij boog namelijk, om zich daarna weer op te richten.
Na de winter begon de lente. Het werd steeds warmer en alles begin te groeien. Hoewel…, de eik had vele takken verloren. De vorst was diep in zijn bast gedrongen en zijn levensbenodigde sapstromen waren onderbroken. De bladeren kwamen niet meer terug. De eik was stervende.
En het riet, nou het riet deed wat het altijd deed. Bij elke windvlaag boog en boog het om zich weer op te richten en weer opnieuw te buigen.

Als je ruzie hebt, heb je zelf de keuze om de eik of het riet te zijn. Welke rol heb je of zou je moeten kiezen? Waarom doe je het dan niet?
Kies je voor het gelijk of het geluk, maar bedenk dat beiden vaak niet kan.

 

disclaimer & privacystatement • © 2012 • created by studiomedes.nl • alle rechten voorbehouden

 
 
 

Agressie trainingen speciaal voor:
Deurwaarders
Brandweer