ment_handplantje

Je hoeft het niet te vergeten
maar je kan het wel vergeven.

De kracht van vergeving

U hebt ze vast wel eens op tv gezien, die enorme vliegdekschepen. Het zijn complete steden op zee met de bedoeling om over onze veiligheid te waken en daar waar deze in gevaar komt, kunnen ze een ontzetten stuk geweld over de vijand uitstorten.
Om effectief een drijvende stad te besturen wordt zeer veel aandacht besteed aan protocollen, vast om-
schreven werkwijzen. Zonder deze protocollen kan deze stad, met nucleaire dreiging niet doelmatig zijn. Procedures worden daarom keer op keer geoefend zodat ze niet meer mis kunnen gaan. Training is een voorwaarde voor succes. Daarbij is het succes van een vliegdekschip te danken aan een zeer strakke hiërar-
chie. Iedereen heeft een vaste plek in deze rangorde. De kapitein is natuurlijk de baas, gevolgd door zijn vele officieren die daarna worden bijgestaan door de piloten en daarna het “grond” personeel. Voor de kapitein en zijn hoge officieren is een luxe eetkamer ingericht terwijl het lagere personeel het moet doen met een eetzaal. De kapitein zijn stem is bepalend voor al zijn mensen en iedereen volgt onverwijld zijn bevelen op.
Helaas voor de monteur, die op een dag druk aan het werk was op het dek. In zijn drukke werkzaamheden en onder het geluid van dalende en stijgende vliegtuigen deed hij zijn onderhoudsklus. Moe en voldaan, na zijn
12 urige werkdag liep hij naar de recreatieruimte om te ontspannen. Daar aangekomen ontdekte hij, dat hij
een schroevendraaier miste. Een kapitale fout, waarmee het gehele vliegdekschip gevaar zou kunnen lopen. Vliegtuigen, met een nucleaire lading zouden verkeerd kunnen opstijgen of dalen waardoor de ramp niet te overzien was. Zijn training had hem in de steek gelaten.
Met het zweet op zijn gezicht maakte de monteur een belangrijke afweging, zijn kapitale fout opbiechten
met daarbij de mogelijke gevolgen van de Krijgsraad of zwijgen en doen alsof je neus bloed. De monteur, die zijn plichten als geen ander kende besloot de waarheid te vertellen. Hij liep naar zijn meerdere en biechtte
zijn blunder op. De meerdere aarzelde geen seconde en al snel klonk het bevel van de kapitein. Al het vliegverkeer werd met onmiddellijke ingang stil gelegd.
De perfect georganiseerd drijvende stad kwam tot stilstand. De monteur voelde zich met de minuut kleiner worden en zijn vrees voor de Krijgsraad werd nog groter.
Op bevel van de kapitein moest iedereen zich op het dek verzamelen en een lange rechte lijn vormen. Hierna werd er voetje voor voetje over het dek gelopen, totdat de schroevendraaier werd gevonden. Toen dit einde-
lijk gebeurde kwam de drijvende stad weer tot leven.
De monteur werd bij de kapitein geroepen. Inmiddels was de grote sterke zelfverzekerde man veranderd in een bang kind. Zijn zenuwen niet meer onder controle houdend en met tranen in zijn ogen biechtte de monteur zijn falen op. De kapitein, die gelukkig een wijs man was, bedankte de monteur. Hij bedankte hem niet voor het verlies van zijn schroevendraaier maar voor
zijn eerlijkheid. Hij had de waarheid verteld en daarmee het vliegdekschip voor een mogelijke ramp behoed. Als hij niets had gezegd was er misschien een nucleaire ramp ontstaan, die vele malen erger was dan het verlies van een simpele schroevendraaier.
Vanaf dat moment was het voor iedereen duidelijk, dat het opbiechten van fouten voorkwam dat er kapitale fouten werden gemaakt. Men paste het protocol aan waardoor de kans op fouten uitgesloten werd. Schroevendraaiers werden nu door middel van dunne lijnen aan de riemen van de monteurs vast gemaakt
zodat verlies niet meer mogelijk was.

Denk nou niet, dat u een Mahatma Gandhi moet zijn om mensen te vergeven.
Ook u kunt mensen hun fouten vergeven.
Wie zijn fout zou u vergeven?

 

disclaimer & privacystatement • © 2012 • created by studiomedes.nl • alle rechten voorbehouden

 
 
 

Agressie trainingen speciaal voor:
Deurwaarders
Brandweer