ment_handplantje

Nu genieten is belangrijker dan later
als ik meer tijd heb.

Rare jongens die toeristen

De vakantie komt er weer aan en velen bereiden zich weer voor op een verre reis. Nederlanders zijn namelijk erg reislustig en ondanks de crisis blijven we zoeken naar vreemde nooit eerder van gehoorde landen om de plaatselijke zeden en gewoonten te ontdekken. Om goed voorbereid op vakantie te gaan boeken we onze vakantie een half jaar van te voren, laten de auto nog even keuren of bespreken een luxe plek in het vliegtuig. We laten niets aan het toeval over. In het buitenland aangekomen, laten we ons slaafs door de hostess naar de plek van bestemming leiden. Om niet zonder geld te zitten laten we ons voorlichten over de plaatsen van de geldautomaten maar ook over de plaatselijke bezienswaardigheden en gewoonten. Zo komen we tenminste nooit voor verrassingen te staan. Als we dan eindelijk geïnformeerd zijn leggen we ons te ruste in de warme stralen van de zon. Dit kunnen we in tegenstelling tot onze eigen haast over haast cultuur uren en uren volhouden. Sommige zonaanbidders zijn hier zo in bedreven dat ze gitzwart weer thuis komen, waarna ze dit met schaamteloze trots zo veel mogelijk laten zien aan de bleke achterblijvers. Als er dan een opmerking wordt gemaakt reageren ze verrast met de vragende woorden: “Oh ja, kan je dat zien? Hoe is het mogelijk?”. Ook passen we ons aan bij de buitenlandse eetgewoonten. Thuis bepaalt de klok, dat we om 18.00 uur honger hebben. In het buitenland aangekomen komen we in één keer tot de wonderlijke ontdekking dat ons gerommel in onze buik verteld dat we willen eten. In tegenstelling tot thuis waar de maaltijd echt niet langer dan een half uur mag duren komen we in het buitenland tot de ontdekking dat we gaan natafelen en dat dit eigenlijk wel gezellig is. We gaan zelfs weer met elkaar praten. Een vreemde exotische gewaarwording. Ook merken we dat de televisie verslaving van de vrouw en de computerverslaving van de man plots niet meer bestaat. Thuis aangekomen zijn deze bijzondere ontdekkingen overigens plotseling als een voorbijtrekkende zon verdwenen. In latere vakantieverhalen wordt dit nog wel eens meewarig benoemd maar kennelijk is het bij terugkeer in Nederland niet meer mogelijk.

Afgelopen winter was ik in de heugelijke omstandigheid om naar het nooit eerder van gehoorde Gambia te mogen gaan. Daar genietend van de zon hoorde ik de Gambianen praten over “The African Time”. Kennelijk voelde men mijn ongeduld toen de taxi niet op de afgesproken tijd arriveerde. Deze opmerking werd vergezeld door de woorden “Relax”. Hoezo, relax? Ik was toch op vakantie en dus relaxed! Kennelijk snapte men niet, dat ik een afspraak had en deze vijf minuten wachten niet zo hoorde. Ik voelde de bloeddruk al omhoog gaan maar wist verdere aandringen te onderdrukken om me maar niet te laten kennen. Een mooi staaltje van opkroppen.
Op een gegeven moment kwam ik door het idioot lange wachten in contact met een oudere man. Omdat deze man en ik om een vreemde reden een klik met elkaar hadden praatten we openlijk over onze vakantie ervaringen. Zo vond de man de Gambianen lui. Ze zaten de hele dag maar in de schaduw en deden behalve praten niets. Je kon geen afspraak met ze maken omdat ze zich toch niet aan de tijd hielden. De man vond dit alles zo stom dat hij dit maar bleef herhalen. Toen ik de man vroeg wat voor een werk hij deed vertelde hij me openhartig, dat hij zijn hele leven hard had gewerkt en nu met pensioen was en dus niet meer werkte. Ik begreep de man direct maar kreeg toch enige twijfels toen ik hier dieper over nadacht. Ik wist plotseling niet meer het verschil tussen de nietsdoende pratende Gambiaan en de nietsdoende pratende gepensioneerde. Na enig nadenken ontdekte ik toch een verschil. De man mopperde de hele tijd terwijl ik de Gambianen zag lachen. Toch moest er nog iets zijn dat ik over het hoofd had gezien en herinnerde ik mij een verhaal uit een ander deel van Afrika dat ik eens gelezen had.

Een Engelsman op vakantie in Afrika sprak zich telkens weer uit over de luiheid van de Afrikanen. Ze deden niets maar dan ook werkelijk niets. Dit land zou niets bereiken. Er zou nooit iets van terecht komen. In plaats dat de mensen hard werkten bleven ze luieren, beklaagde hij zich keer op keer. Terwijl hij zijn onrust niet meer de baas kon blijven stapte hij op een Afrikaan af die loom onder een mango boom zat. Hij hard werkende zakenman, met zijn zuurverdiende geld zou de man wel eens vertellen hoe het moest. Hij begon met een verwijt in zijn stem te vragen waarom de man onder de mango boom zat te nietsen. Niet op antwoord wachtend brieste hij verder, dat als hij hier woonde hij de mango’s had opgeraapt en deze al lang had gepoot. Na een tijd zou de man meer mangobomen hebben en dan de mango’s kunnen verkopen. Met het geld dat hij verdiende kon de man meer grond kopen en zijn mango plantage uitbreiden. Hij zou mensen in dienst kunnen nemen en zo nog meer mango’s oogsten. Deze mango’s zou hij dan kunnen exporteren en smakken met geld verdienen. Hij zou na een paar jaar rijk kunnen zijn en hetzelfde kunnen doen met bananen brieste de Engelsman. De Afrikaan, zich langzaam en loom uitrekkend, leek door de woorden in beweging te komen. Had hij eindelijk het lesje economie begrepen zag je de Engelsman denken? De Afrikaan leek echter niet van plan meer te doen dan zich uit te rekken. Hij vroeg daarop de Engelsman slechts waarom hij dit alles zou doen? Weer brieste de Engelsman: “Snap je het dan niet? Je hoeft nooit meer te werken. Je hoeft nooit meer iets te doen. Je kunt de rest van je leven lekker in de schaduw zitten en genieten”. Toen de Afrikaan niet bewoog en zich in stilte bleef hullen schokte de Engelsman plotseling achteruit. De man deed al niets!

Na enige krachttermen te hebben uitgesproken liep de Engelsman weg zich beklagend over de luie Afrikaan. Deze man zou nooit iets bereiken.

 

disclaimer & privacystatement • © 2012 • created by studiomedes.nl • alle rechten voorbehouden

 
 
 

Agressie trainingen speciaal voor:
Deurwaarders
Brandweer