ment_imposs

Volg je eigen pad, laat je niet tegen-
houden door een nee van de ander

Wie is de ezel?

De mens maakt al eeuwen en eeuwen gebruik van de ezel. De ezel met zijn grijze of bruinige vacht kan name- lijk goed tegen droogte en beschikt over een enorm uithoudingsvermogen. Vooral in bergachtige gebieden is
zijn tredzekerheid op smalle bergpaden groter dan die van paarden. Daarbij schijnen ezels, volgens kenners,
ook beter en gemakkelijker te hanteren te zijn.
Hun bekende eigenzinnige karakter danken zij (de ezels) vooral aan hun voorzichtigheid, Net als paarden en mensen hebben ezels er namelijk een hekel aan om dood te gaan. Bij gevaar verstarren ezels en weigeren verder te gaan, ze zijn immers niet voor niets zo koppig als een ezel. Alleen een eigenaar die zij voldoende vertrouwen kan deze koppigheid omkeren.
Dat ezels erg belangrijk waren voor de mensheid bewijst de geschiedenis wel. Zo liet Christus zich door
een ezel dragen tijdens zijn intocht in Jeruzalem. In de Chinese mythologie reden de onsterfelijken op ezels.
Zijn domheid dankt de ezel aan de sagen van oude Romeinen en Grieken. Bij hen stond de ezel door zijn koppigheid namelijk bekend als domoor. Ook in ons taalgebruik en oude prenten zien we deze domheid terugkomen door een puntmuts met ezelsoren. Aan de andere kant helpen de multifunctionele ezelsoren
de lezer te herinneren waar hij met lezen is gestopt. Ook helpt de ezel ons met zijn bekende ezelsbruggetjes.
Zoals u ziet is de ezel erg veelzijdig.
In de periode dat de ezel steeds meer en meer vervangen werd door de auto moest een oude Arabische vader met zijn jonge tienerzoon zich nog met een ezel behelpen. Zo sjokte de ezel met de zoon op zijn rug en zijn vader lopend naar het volgende dorp.
Het onvermijdelijke gebeurde en een voorbijganger moest zijn menig geven. Ongevraagd, zoals mensen vaak doen, riep hij: “Waarom zit een jonge vent op de rug van een ezel terwijl hij kan lopen? Laat je oude vader
toch op de ezel zitten”.
Om van nieuw gezeur af te zijn besloten vader en zoon van positie te wisselen en klom de vader op de ezel. “Hmm, ook wel gemakkelijk”, dacht de vader.
Na een tijdje werd zijn reis weer gestoord door een voorbijganger. ”Nee hè?”, mompelde de voorbijganger,
net hard genoeg om het te laten horen.  ”De man laat zijn zoon lopen. Wat is dat voor een vader?”
De vader zuchtte, ja dat kan natuurlijk niet. Slim als hij was besloot hij de zitplaats op de ezelsrug met zijn
zoon te delen en reden beiden op ezel verder.
Vlak bij het dorp aangekomen liep de dorpsoudste hen al tegemoet. Bekend om zijn wijsheid kon hij het natuurlijk ook niet laten. “Wat ben jou nu voor een vader? Jullie zitten allebei op de rug van een ezel. Je weet toch wel dat de ezel jullie beiden niet kan dragen”. Kennelijk om zijn wijsheid nog eens te benadrukken werd
het woord domkop gemakshalve toegevoegd.
Al zuchtend besloot de vader op de terugreis dat geen één van hen meer op de ezel ging zitten. Inmiddels door ervaring rijker raad je vast al wat de volgende voorbijganger riep.

Trek je dus niet altijd aan wat een ander ervan vindt. Volg je eigen weg, zeker als het voor jou goed voelt.

 

disclaimer & privacystatement • © 2012 • created by studiomedes.nl • alle rechten voorbehouden

 
 
 

Agressie trainingen speciaal voor:
Deurwaarders
Brandweer